MSN pawilon, 2016
Warszawa

Uciec od statusu placówki „w budowie”

Warszawskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej jest instytucją silnie naznaczoną historią budowy własnej siedziby. Począwszy od konkursu architektonicznego, którego zwycięzcą został Christian Kerez po wyprowadzkę z pawilonu Emilia – historia jest wyboista I naznaczona dramatycznymi nieraz zwrotami akcji. W tym kontekście dużej wagi nabiera fakt budowy pawilonu tymczasowego MSN zamykającego rozdział siedzib “czasowych”. Pawilom ma służyć Muzeum do czasu otwarcia docelowej siedziby przy ul. Marszałkowskiej.

Pawilon Adolfa Krishanitza jesty obiektem tymczasowym w swoim założeniu – powstał z przeznaczeniem na czasową przestrzeń wystawową (temporare kunshalle) w Berlinie, w miejscu rozebranego Pałacu Republiki, gdzie stał w latach 2008 – 2010.

Pawilon Krishanitza z Berlina do Warszawy

Pawilon Krishanitza jest obiektem, który nie odnosi się do zastanego otoczenia. Jest wypreparowany z kontekstu przestrzennego. Jego prosta forma, zamknięta bryła, bardzo skąpo wiążąca otoczenie z wnętrzem podkreśla brak dialogu z otoczeniem. Jest budynkiem „spadochroniarzem”.

Równocześnie pawilon wypełnia postulat białego, obojętnego pudła / magazynu będącego jedynie tłem dla prezentowanych obiektów sztuki. Sam może stać się medium sztuki poprzez wykorzystanie jego ścian zewnętrznych. Należy podkreślić, że decyzja o sprowadzeniu pawilonu do Warszawie ma również wymiar symboliczny – podkreśla uniwersalizm sztuki współczesnej opierającej swój przekaz na uniwersalnym geście niż na lokalnej narracji.

WTEM… Splash!!!

Pawilon wrzucony w sam środek, jakże cennej, miejskiej przestrzeni. Co więcej, wrzucony ni mniej ni więcej – z Berlina do Warszawy.

Nie ma tu miejsca na łagodne rozwiązania. W sytuacji, gdy budynek już został „spadochroniarzem” trzeba stworzyć relację przestrzenną z otoczeniem, nie tyle w oparciu o sam budynek, ale o sformowany wokół niego „plac” – czyli zorganizowaną przestrzeń wokół projektowanego obiektu, dedykowaną dla wszystkich.

Projektowany plac jest jak komiks. Ma dosłowną formę „krzyku”, „uderzenia”. Wszystko musi być powiedziane mocno, dosłownie i lapidarnie. Plac – splash jest podkreśleniem introwertycznej formy budynku, jednocześnie odwołuje się do trybu i czasu jego powstania – szybko i znienacka. Przy obiekcie tymczasowym nie ma czasu na delikatne aluzje i zawoalowane symbole.

Krawędź placu, ujęta w formie łuków tworzących „splash – rozbłysk” tworzy jednocześnie kameralne aneksy służące jako miejsce relaksu, zachęcające do odpoczynku i przebywania w bezpośrednim sąsiedztwie nowoczesnej sztuki. I zniechęcające, by pozostać wobec niej obojętnym: wobec wystawy, budynku, placu, miasta. Tu trzeba zająć jakieś stanowisko, na „tak” lub na „nie”, wyjdę lub zostanę, wejdę lub przejdę, ale tak zupełnie obojętnie nie ominę  Splash.

 

Poza formą placu elementem przestrzennym jest także równomierna siatka punktów 2 x 2 m pokrywająca cały teren opracowania. To z kolei ma łagodzić całą aranżację, przełamać ostrą formę zarówno pawilonu, jak placu wokół niego. Siatka jest rozwiązaniem najbardziej nieinwazyjnym z możliwych, łączącym teren z otaczającym go zielonym otoczeniem.

W zależności od miejsca punkty siatki są zaznaczone przestrzennie w różny sposób: w powierzchni placu uformowano je jako otwory przez które przerasta zieleń, na obszarze poza placem zostały umieszczone skupiska wyższej zieleni odcinającej się od traw i nawierzchni żwirowych, wewnątrz pawilonu betonowa posadzka w sali wystawowej została przełamana rastrem punktów wykonanych z betonu o innym odcieniu.

Siatka to też rodzaj zaproszenia widzów i użytkowników do zabawy: czy umiesz ocenić skalę pawilonu w przestrzeni?

Modyfikacja ukształtowania terenu i zastosowane materiały

Projekt zakłada ukształtowanie terenu na którym jest usytuowany pawilon z delikatnym spadkiem w kierunku brzegu Wisły. Nachylenie wynosi 45cm, posadzka placu – Splash’u jest pozioma. Takie rozwiązanie pozwala na wyrównanie na jednym poziomie posadzki pawilonu w strefie wejścia głównego oraz wejścia technicznego od strony ul. Wybrzeże Kościuszkowskie, a jednocześnie wytwarza krawędź „placu” o wysokości 45 cm od strony Wisły. Uskok placu tworzy miejsce do siedzenia, jednocześnie formując półkoliste aneksy będące przestrzeniami społecznej interakcji.

Plac – splash jako przedłużenie posadzki sali wystawowej zaprojektowany został z betonu. Dla podkreślenia tymczasowości przyjętych rozwiązań plac jest wykonany z elementów prefabrykowanych – betonowych płyt perforowanych o gr. 10,0 cm.

Półokrągłe aneksy pomiędzy krawędzią placu a obudowaną krawędzią wału wiślanego wypełniono piachem tworząc nieformalną przestrzeń nawiązującą do wiślanych łach i wydm.

Kolorystyka projektowanej roślinności, tak jak charakterystyka zaprojektowanych roślin rozkłada się od form sucholubnych zgromadzonych w części południowej terenu opracowania, w strefie wejścia głównego, aż po intensywne zielenie roślinności o wyższych wymaganiach w zakresie nawodnienia położonych w północnej części terenu.

Część północna unosi się amfiteatralnie – zgodnie z wyniesieniem terenu na stropie wyjazdu tuneli Wisłostrady, tworząc widownię kina letniego prezentowanego na północnej ścianie budynku.

Budynek biurowy fabryki opakowań

Budynek biurowy fabryki opakowań Witoplast / Kołbiel / Polska / 2018

BETON / Muzeum Książąt Lubomirskich

Konkurs / Wrocław / Polska / 2018

praktyka w +48

"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum."

Wzor

opis
GRU 2